دنیا را با تمام دستهای ساکنان درونش فرو می کنم در حلقم. چه قیامتی. چه عبارتی. قی می کنم همه واژه ها را. اتاقم با آنهمه ریزه بودنش شاهد اتفاقی بزرگ است. میان واژه های پنهان این چند روزه در دلم، آشنا می شود. می ترسد. ترک می خورد صورتش. از درون هم می شکند. ادکولنی که دوست ندارم را بزن. امشب من مستم. خمارم. آهنگی که دوست ندارم بگذار. برقص که بیزارم از رقص. لباسهایم را در بیاور. بکّن لباسهایم را. اینجا میان واژه ها و حرف های لزج تگری امشب، گرمم شده. ک ئ تنابیس .عاب صمثتبکثب بخثنکنب ثبکخ نصثبت ثصبهت ثصبد ن. غرقم امشب در حروف.

گر گرفته ام. شقیقه ام از فریادها شکاف بر می دارد. خون، تازه اش را دوست ندارم. می ترساندم. به نظاره بنشین تا خونم سفت شود. بعد برو. آسمان آبی که شب ها سیاه است. حرف آسمان را نزن. زیبا نیست شبها.  مهتاب؟؟ مهتاب هم ندارد این شب. همه اش مه گرفته. مثل اتاق. چه شبیست. چه دیوانه ایست آنکه میان این همه تنقلات ، این همه واژه، عشق را می بیند و از میان تهوع آورترین صحنه تاریخ شکل گرفته در اتاق، بیرون می کشدش. از میان تگری داغ داغ.  من اینجا در این اتاق تاریک لزج  گرم رو به سردی و لختی، دارم عوض می شوم. امشب طبیعت انسانی فراتر از انتظار خودش ظاهر می شود. میل به دریدن دارم. مانند پدرانمان در گذشته ای دور. می شناسی که. اوج گرفته قدرت دندانهای پیشین. گرسنه ام. به پهنای تمامی تاریخ می توانم گاز بزنم. به شیرینی عشق آدم و حوا امشب عشق بازی می کنم. هوا جرات ورود به اتاق را ندارد. چه گستاخانه حریم ناپلئون را می شکنی. فریاد می زنی. می خندم.  اینجاست همان آخر دنیا؟؟ ملافه سفید؟! اه ملافه ی سفیددد. اینجا غرقه به خونم. ققنوسی بیاورید. می خواهم مرا نیز آتش بزند. گر گرفته ام. گرمم است. چه گردابی پدیدار شده. خون است. لزج است. خواب نیست. شیرین است و اما خون ترش است. پاهایم شکل گرفته، روی خون مانده . من دوباره متولد می شوم. این خون دیگر پاک است. آغشته به هیچ مسئولیت و واژه ای نیست.

در زندگی همواره انسان هایی هستند که مسئول زندگی دیگرانند.

من مسئول زندگی کسی نیستم

من مسئول زندگی کسی نیستم

من مسئول زندگی کسی نیستم

Disk clean up

 من مسئول نیستم. من دیگر من نیستم