بعد از اون اتفاق حالا چند روزی هست که با خودم درگیرم. همش فکر می کنم چی شد؟ گم شد. چی شد تو یه نیم ساعت همه چی گم شد. اما بیشتر که فکر می کنم می بینم نیم ساعت نبود. به اندازه تمام مدتی که باهم بودیم گلایه داشتم. گلایه از اینکه بیشترین وقتی که واسم گذاشتی 2 ساعت بود اونم به زور. گلایه از بردن نام کسای دیگه ای که نمیشناختم...امیر و . .. . یادته. اون روز جلوی خونتون 5 ساعت نشستم. منتظرت بودم. فقط یه گیتار کم داشتم تا مثل تو فیلمای عاشقونه بزنم. بعد زنگ زدم گفتی دارم میرسم. گفتم آره من در خونتونم. بعد از دور دیدمت که داری میای با اون راه رفتن خاص خودت. اما گفته بودی خونه ای. یادمه آره. بعد خودمو زدم به ندیدن و رومو کردم اینور که بیای رد شی بری خونه تا من نگم چرا اینطوری شد. و بعد که گفتم کجایی عزیزم؟ گفتی اومدی بیرون و دیدی نیستم پا شدی رفتی خونه دوستت تو چیذر! این حرفت اونقدر خنده دار بود و غیر قابل گنجیدن که شاخ در آورده بودم. مطمئن بودم اگه کلاهمو وردارم شاخ هام می زنه بیرون.
جالب بود واسم. اولین بار پشت تلفن داشتم داد می زدم و گر گرفته بودم. اولین بار انقدر عصبانی بودم و بی خیال کسایی که تو تاکسی بودن و می خندیدن داد می کشیدم. هنوزم نمی دونم چطوری.
ابلیس عزیزم. به حق که اسم خوبی انتخاب کردی واسه خودت. همیشه منتظر بودم مرداد ماه بشه تا بتونم هدیه تولدتو بدم بهت. می خواستم سرتاسر کوچتونو پر کنم از گلای رز خشک شده. وای چه خیال خوبی بود.
یک انسان همیشه به ابلیس نیاز داره. برا تحقق اهدافی، ابلیس و راههایی که نشون میده لازمه.
الان که همه چی تموم شده می خوام به این باور برسی که تموم شد. این بار نه مثل گذشته که قهر کنیم و دوباره عاشق تر از قبل برسیم به هم. این دیگه آخرشه. آخر دنیایی که بهت گفته بودم. واقعا بودن ما عین فیلم چشمانی کاملا بسته بود. همون فیلمه که تام کروز و نیکول کیدمن بازی کردن. زمستون و خاطراتی که داشتیمم فراموش نمی کنم. از این به بعدم تو خیابونای تهران هر از گاهی به کسایی چشم می دوزم که شبیه توئن یا شاید خودتن. میگن ابلیس چند هزارتا بچه داره که کاراشو می کنن. نمی دونم. شاید تو یکی از چند هزارتا باشی. ابلیس عزیزم. دوستت دارم و خداحافظ برای همیشه.
فقط یه چیزی که تو دلم مونده بود همیشه بعد بهونه هات بگم و نگفتم:
Got to play these stupid games
You're getting on my nerves, so just stay the fuck away
